“Laborijn gaf me kansen en die heb ik ook gepakt”

Niels: “Ik zat op het speciaal onderwijs, maar dat was voor mij geen fijne periode. Op mijn zestiende was ik klaar met school, terwijl ik officieel pas op mijn achttiende leerplichtvrij was. Ik had geen idee welke richting ik op wilde. Gelukkig kon ik terecht bij het REA‑college in Arnhem. Dat was echt een goede ervaring. Daar kon ik onderzoeken wat bij me paste. Door corona stopte alles abrupt, en daarna zat ik vooral thuis. Op een gegeven moment merkte ik: dit is het ook niet. Ik wil wél iets doen.”

Je bent toen vrijwilligerswerk gaan doen. Hoe was dat?

“Ik vind vrijwilligerswerk belangrijk, we moeten elkaar helpen in de samenleving. Maar ik liep vaak tegen vooroordelen aan. Als ik vertelde dat ik autisme heb, merkte ik dat mensen mij meteen anders behandelden. Niet iedereen, maar het gebeurde vaak genoeg. Dat geeft geen fijn gevoel.”

Wat maakte dat de Stadstuin (en later Laborijn) anders voelde?

“Bij de Stadstuin mocht ik wat klusjes doen. Daar voelde het wél oké. Toch wilde ik meer. Ik wilde meer met mijn leven doen. Toen kreeg ik via Laborijn een nieuwe consulent, Wouter. Hij motiveerde me. Ik dacht: laat ik dit een echte kans geven. Voor het eerst voelde ik dat ik misschien wél in mezelf kon geloven.”

Bij Laborijn heb je een aantal certificaten behaald. Kun je daar iets over vertellen?

Ik heb eerst een cursus Word en Excel gevolgd. Dat gebruik ik thuis veel, ook om mijn moeder te helpen, want zij is best wel een digibeet. Dus dat vond ik wel handig.
Daarnaast had ik ooit bij een soort try‑out op een heftruck gezeten. Dat vond ik toen wel leuk. Dus vroeg ik: kan dat hier ook? En het kon. Ik heb mijn heftruckcertificaat gehaald, daarna een certificaat voor de schoonmaakmachine en nu ga ik de reachtruck doen. Het is fijn als je voelt dat dingen lukken.”

Je werkt nu bij ForFarmers. Hoe bevalt dat?     

“Heel goed. Ik werk op de heftruck en doe verschillende taken in en rond de fabriek. Big bags verplaatsen, machines controleren, soms dingen opruimen. Maar vooral: samenwerken. Het is verrassend hoeveel je met collega’s te maken hebt. Gelukkig heb ik leuke collega’s. Dat maakt een groot verschil.”

Wat hebben Wouter (re-integratieconsulent) en Afke (accountmanager) voor jou betekend in dit traject?

“Best veel. Wouter gaf me vertrouwen. Toen ik kwam, was ik depressief en deed ik niet veel. Ik wílde ook niet veel. Nu voel ik me goed. Ik heb geleerd dat als je normaal met mensen omgaat, ze dat vaak ook teruggeven. 
Laborijn heeft me kansen gegeven en die heb ik ook gepakt. 
Afke heeft de contacten met ForFarmers voor mij gelegd. Daar voelde het meteen fijn. Het gaat bij mij altijd om de klik. Gelukkig zat dat goed. Ik ben blij dat ik hier ben begonnen.”

Wouter vult aan:
“Niels is zelf de drijvende kracht. Wij hebben hem geholpen, maar híj heeft het gedaan. Dat hoorde ik bijvoorbeeld terug bij ForFarmers. Daar zeiden ze direct al; laat Niels maar vertellen wat voor hem werkt, wij willen hem gewoon hebben. Dat zegt veel.”

Hoe kijk je terug op alles wat je hebt meegemaakt?

Niels: “Mijn leven is niet traditioneel verlopen: autisme, een lastige schooltijd, gescheiden ouders, familieproblemen…dat heeft invloed. Maar je hebt altijd een keuze: blijf je erin hangen of wil je groeien? Uiteindelijk gaat het erom dat je een positieve houding kiest. Dingen kunnen veranderen, maar het begint bij jezelf.”

Wat zou je anderen in een vergelijkbare situatie willen meegeven?

“Geef instanties een kans, maar geef vooral jezelf een kans. Je weet niet wat er mogelijk is tot je het probeert. Je hoeft niet perfect te zijn. Het gaat erom dat je eerlijk bent, open staat voor hulp en dat kleine vuurtje in jezelf weer aanwakkert.”

Hoe zie je de toekomst voor je?

“Eigenlijk is het vrij simpel: goed voor mezelf zorgen en aandacht hebben voor de mensen die belangrijk voor me zijn. In mijn werk kijk ik hoe het zich ontwikkelt, en verder probeer ik een positieve houding te houden. Ik probeer ook meer te genieten van de kleine dingen. Uiteindelijk vind je vanzelf je weg in het leven. Waar ik precies terechtkom, zie ik onderweg wel.”